พังก์ DIY และวัฒนธรรมใต้ดิน (ปลาย 1970s - ต้น 1980s)

พังก์ DIY (Do-It-Yourself) และวัฒนธรรมใต้ดินในช่วงปลายทศวรรษ 1970 ถึงต้นทศวรรษ 1980 เป็นมากกว่าดนตรี มันเป็นขบวนการที่สร้างขึ้นเพื่อต่อต้านกระแสหลักและระบบทุนในอุตสาหกรรมดนตรี ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในแนวทางของดนตรี ศิลปะ และวัฒนธรรมที่ยังคงมีอิทธิพลต่อมาจนถึงปัจจุบัน

จุดกำเนิดของพังก์ DIY

พังก์ร็อกถือกำเนิดขึ้นในช่วงกลางทศวรรษ 1970 โดยมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่ นิวยอร์ก (CBGB), ลอนดอน, และลอสแอนเจลิส แต่เมื่อพังก์เริ่มได้รับความสนใจจากค่ายเพลงใหญ่ ขบวนการ พังก์ DIY ก็เกิดขึ้นเพื่อต่อต้านอุตสาหกรรมดนตรีที่พยายามควบคุมศิลปินและทำให้พังก์กลายเป็นสินค้า

กลุ่มพังก์ DIY ปฏิเสธแนวคิดของอุตสาหกรรมดนตรีที่ต้องพึ่งพาค่ายเพลงใหญ่ พวกเขาเลือกที่จะ อัดเสียงเอง พิมพ์แผ่นเสียงเอง แจกจ่ายเอง จัดคอนเสิร์ตเอง และเผยแพร่ดนตรีผ่านเครือข่ายใต้ดินแทน

ดนตรีพังก์ DIY และแนวทางดนตรี

• Crass (UK)


บุกเบิกแนว Anarcho-Punk สนับสนุนแนวคิดอนาธิปไตย ต่อต้านสงคราม และระบบรัฐ

• Minor Threat (US)


ต้นแบบของ Straight Edge Hardcore สนับสนุนการใช้ชีวิตปลอดอบายมุข

• Black Flag (US)


บุกเบิก Hardcore Punk และสร้างวัฒนธรรม DIY ในอเมริกา

• Dead Kennedys (US)


เสียดสีการเมืองอเมริกันอย่างรุนแรงและนำเสนอเนื้อหาที่ท้าทาย

• Discharge (UK)


จุดเริ่มต้นของ D-Beat ซึ่งกลายเป็นรากฐานของพังก์ฮาร์ดคอร์

• เสียงดิบ กระชับ ไร้การตกแต่ง – พังก์ DIY ปฏิเสธการใช้เทคนิคการบันทึกเสียงแบบมืออาชีพ
• เพลงสั้น กระแทกกระทั้น – โดยเฉลี่ยเพลงพังก์ DIY มีความยาว ไม่เกิน 2 นาที
• เนื้อหาโจมตีสังคม – วิจารณ์การเมือง สงคราม ระบบทุน และชีวิตคนธรรมดา
• จังหวะเร็ว ดุดัน – โดยเฉพาะวงแนว Hardcore Punk เช่น Minor Threat และ Black Flag

Fanzine และเครือข่ายสื่อใต้ดิน

ในเมื่อสื่อกระแสหลักเมินเฉยต่อพังก์ DIY นักดนตรีและแฟนเพลงจึงสร้างช่องทางการสื่อสารของตัวเองผ่าน Fanzine (แมกกาซีนทำมือ) และการแจกจ่ายข่าวสารผ่านระบบเครือข่ายใต้ดิน

• Sniffin’ Glue (UK, 1976-77)


หนึ่งใน Fanzine แรกที่บันทึกพังก์ร็อกยุคแรก

• Maximumrocknroll (US, 1982 - ปัจจุบัน)


สื่อกลางของวงพังก์ใต้ดินทั่วโลก

• Slash (US, 1977-80)


ครอบคลุมวงพังก์จากลอสแอนเจลิส เช่น Germs และ Black Flag

• Riot Grrrl Zines (1990s)


สื่อของขบวนการพังก์เฟมินิสต์ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากพังก์ DIY

• แผ่นเสียงและเทปคาสเซ็ตมักถูกขายผ่าน จดหมาย หรือร้านแผ่นเสียงอิสระ
• แฟนเพลงช่วยกันกระจายข่าวสารผ่าน การเขียนจดหมาย แลกเปลี่ยนเทป และการเดินทางไปยังคอนเสิร์ตใต้ดิน
• เครือข่ายนี้ทำให้ดนตรีพังก์ DIY สามารถกระจายไปทั่วโลกได้โดยไม่ต้องพึ่งพาสื่อกระแสหลัก

สถานที่จัดคอนเสิร์ต DIY (DIY Venues)

เนื่องจากค่ายเพลงใหญ่และผู้จัดคอนเสิร์ตไม่สนับสนุนพังก์ DIY วงดนตรีจึงต้องสร้างเครือข่ายสถานที่เล่นเอง

• CBGB (นิวยอร์ก, สหรัฐฯ)


ตำนานของพังก์ยุคแรก เปิดโอกาสให้วงอย่าง Ramones และ Patti Smith

• 924 Gilman Street (แคลิฟอร์เนีย, สหรัฐฯ)


ศูนย์กลางของพังก์อิสระและฮาร์ดคอร์ เช่น Green Day และ Operation Ivy

• The Roxy (ลอนดอน, อังกฤษ)


คลับที่เป็นจุดกำเนิดของพังก์อังกฤษ

• โกดังร้าง และห้องใต้ดินทั่วโลก

สถานที่จัดคอนเสิร์ตของพังก์ DIY ที่ไม่ต้องขออนุญาตจากใคร

แนวคิดทางการเมืองและสังคมของพังก์ DIY

พังก์ DIY ไม่ได้เป็นแค่ดนตรี แต่มันเป็น ขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคม ที่ต่อต้านอำนาจรัฐและระบบทุน

• อนาธิปไตย (Anarchism)

ต่อต้านรัฐและระบบที่กดขี่

• Straight Edge

ใช้ชีวิตปลอดจากเหล้า บุหรี่ และยาเสพติด

• สิทธิแรงงานและต่อต้านสงคราม

สนับสนุนการทำงานอย่างเป็นธรรมและต่อต้านนโยบายจักรวรรดินิยม

• สิทธิสัตว์และวีแกน

กลุ่มพังก์อนาธิปไตยสนับสนุนการเลิกกินเนื้อสัตว์

• เฟมินิสต์และ LGBTQ+

พังก์ DIY เปิดพื้นที่ให้กลุ่มที่ถูกกดขี่ในสังคม

มรดกของพังก์ DIY

พังก์ DIY ส่งอิทธิพลไปยังหลายแนวเพลงและขบวนการทางสังคมที่เกิดขึ้นในยุคหลัง เช่น

• Hardcore Punk (1980s)

ขยายแนวคิดพังก์ให้หนักและเร็วขึ้น เช่น Minor Threat และ Bad Brains

• Indie Rock (1990s - ปัจจุบัน)

วงอินดี้หลายวงรับแนวคิด DIY เช่น Fugazi และ Sonic Youth

• Riot Grrrl (1990s)

พังก์เฟมินิสต์ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากวัฒนธรรม DIY

สรุป

พังก์ DIY ไม่ได้เป็นแค่แนวดนตรี แต่มันเป็น การปฏิวัติทางวัฒนธรรมที่สร้างเครือข่ายอิสระให้ศิลปินและแฟนเพลง ตั้งแต่การผลิตเพลงไปจนถึงการสร้างสื่อและสถานที่ของตัวเอง

สโลแกนของพังก์ DIY

“DIY or Die” – ทำเองหรืออย่าทำเลย
“Punk’s not dead” – พังก์ไม่มีวันตาย